Stosowanie słów zastrzeżonych Najczęściej słowa zastrzeżone, w danym języku programowania, są jednocześnie słowami kluczowymi tego języka. W większości języków wysokiego poziomu wszystkie słowa kluczowe są słowami zastrzeżonymi. Słowa zastrzeżone nie mogą być używane do tworzenia (nazywania, identyfikowania) definiowanych przez programistę elementów kodu źródłowego, takich jak identyfikatory dla zmiennych, nazwy podprogramów, modułów. Nie mogą być również wartościami typów wyliczeniowych ani etykietami instrukcji. Ze względów praktycznych (łatwości zapamiętania przypisanej funkcjonalności) słowa zastrzeżone i kluczowe są przeważnie identyczne ze słowami języka naturalnego, najczęściej angielskiego. Pod względem zestawu zastosowanych znaków oraz długości słowa spełniają one kryteria tworzenia nazw dla elementów programu (np. identyfikatorów), jednak użycie ich w tym celu jest niedozwolone i najczęściej rozpoznawane jako błąd składni.
Poziomy zastrzeżeń Słowa kluczowe języków programowania mogą być: zastrzeżone w każdym kontekście; częściowo zastrzeżone – są to słowa zastrzeżone jedynie w pewnych kontekstach kodu; niezastrzeżone – mogą być swobodnie stosowane jako nazwy, co jednak nie jest zalecane.