Po niewoli niemieckiej znalazł się we Francji, gdzie zaciągnął się ponownie do służby w Wojsku Polskim. W 1945 roku otrzymał akademickie stypendium z funduszy 2 Korpusu PSZ we Włoszech i rozpoczął studia na politechnice – Ecoles Speciales – uniwersytetu w Louvain w Belgii. W 1948 roku ukończył studia z dyplomem inżyniera. Po krótkim okresie pracy w hutach z ramienia laboratorium analizy chemicznej uniwersytetu rozpoczął pracę w belgijskim przemyśle. W lecie 1949 ożenił się z Marią Sikorską, studentką romanistyki w Louvain.
W 1953 roku przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych, gdzie ukończył studia doktorskie na Columbia University. Wkrótce otrzymał także pracę w grupie badawczej NASA. Do jego obowiązków należało kierowanie projektami powierzonymi amerykańskiemu przemysłowi – badania mające na celu polepszenie sprawności sprężarek osiowych do nowego typu silników odrzutowych, nowych systemów napędu pomp na ciekły wodór i ciekły tlen dla rakiet.
Niezależnie przeprowadzał także własne badania, analizujące systemy stosowane w lotach kosmicznych. M.in.