W 1113 Wiprecht II zawarł sojusz z landgrafem Turyngii Ludwikiem Skoczkiem i hrabim Orlamünde Zygfrydem. Sojusznicy zostali pokonani przez hrabiego Mansfeld Hoyera I. Wiprechtowi groziła kara śmierci. Ocalił życie, rezygnując ze wszystkich swoich dóbr. Do 1117 był więziony na zamku Trifels.
Syn Wiprechta II – Wiprecht III uczestniczył 11 lutego 1115 po stronie zwycięskiego księcia Lotara z Supplinburga w bitwie pod Welfesholz przeciw siłom cesarza Henryka V (w walce poległ hrabia Mansfeld Hoyer I).
Po uwolnieniu Wiprecht II zdołał odzyskać utracone dobra. W 1118 został mianowany burgrabią Magdeburga. W 1123 odkupił od cesarza Henryka V Marchię Miśnieńska i Marchię Łużycką. Przeciw tej decyzji wystąpiło saskie rycerstwo pod wodzą Lotara z Supplinburga i wypędziło Wiprechta. Lotar zignorował decyzję cesarską i bezprawnie w 1123 nadał Marchię Miśnieńską Konradowi I Wettynowi, a Marchię Łużycką Albrechtowi Niedźwiedziowi.
W 1124 Wiprecht został ciężko poparzony w czasie pożaru w Halle. W wyniku obrażeń zmarł w klasztorze św. Jakuba w Pegau. Jego grób znajduje się obecnie w kościele św. Wawrzyńca w Pegau.