Nakładanie zmiennych To najprostsza metoda realizacji przedmiotowej konstrukcji. Polega na umieszczeniu w deklaracji zmiennej nakładanej odpowiedniej informacji dla translatora, jak ma zostać umieszczona w pamięci dana zmienna. Najczęściej stosuje się odniesienie poprzez identyfikator do wcześniej zdefiniowanej zmiennej, na którą ma zostać nałożona właśnie deklarowana zmienna. Czasem możliwe jest też podanie wprost adresu pamięci, od którego obszar danej zmiennej ma się rozpoczynać, Było to dość często wykorzystywane w czasach, gdy prym jeszcze wiodły systemy operacyjne DOS, pracujące w trybie rzeczywistym procesora, gdzie programy bezpośrednio komunikowały się ze sprzętem poprzez ustalone adresy pamięci. Zmienna nakładana dostępna jest m.in. w takich językach i systemach programowania, jak: Turbo Pascal – dyrektywa absolute PL/I – atrybut DEFINED (bądź skrót DEF) ewentualnie połączony z modyfikatorem POSITION (skrót POS) PL/MJan Bielecki, PL/M język programowania mikroprocesorów, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1987, Seria: Elektronizacja, zeszyt 25 – fraza AT.
Unia