Wojna polsko-wielecka – konflikt zbrojny toczony w latach 963–967 pomiędzy polskim księciem Mieszkiem I a grupą Wieletów dowodzoną przez saskiego hrabię Wichmana Młodszego.
Geneza W 963 roku saski hrabia Wichman wszedł w porozumienie z wyprawiającym się na Łużyczan margrabią Marchii Wschodniej Geronem i na czele pomorskich Wieletów dwukrotnie najechał terytorium Mieszka. Podczas tych wypraw nie tylko pokonał polskiego księcia i zabił mu nieznanego z imienia brata, ale i zdobył wielkie łupy.
Nie dysponując wystarczającymi siłami do jednoczesnej ochrony zachodniej granicy i prowadzenia podboju Pomorza, Mieszko uznał zwierzchnictwo cesarza Ottona na terenach nadgranicznych, zobowiązał się płacić z nich trybut i przyjął w 966 roku chrzest. W rok później doszło do ostatecznej rozgrywki między Wieletami a polskim księciem. Stawką były tereny u ujścia Odry do Bałtyku.
Bitwa