Juliusz Łukasiewicz (ur. 7 listopada 1919 w Warszawie, zm. 31 marca 2018 w Ottawie) – polski inżynier i profesor mieszkający w Kanadzie, specjalista aerodynamiki szybkości naddźwiękowych. Syn Juliusza.
Życiorys Absolwent I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1937). Następnie spędził rok we Francji, gdzie studiował historię tego kraju na Sorbonie. Wrócił do Polski, jesienią 1938 roku rozpoczął studia na Wydziale Mechaniki Politechniki Warszawskiej. Doktoryzował się na Uniwersytecie Londyńskim w 1966 roku. Pracował m.in. w Centrum Badań Lotnictwa. W latach 1958–1968 był dyrektorem Von Karman Gas Dynamics Facility, Arnold Engineering Center, w Tennessee. Laboratoria te wykonały dużą część badań aerodynamicznych programu Apollo (lądowanie człowieka na Księżycu w 1969 roku).
W czasie II wojny światowej służył w polskich siłach zbrojnych we Francji i Wielkiej Brytanii. Działał na rzecz przyjęcia Polski do NATO.
Gdy zasadnicze problemy aerodynamiki lotu naddźwiękowego zostały rozwiązane w latach 50. i 60. i gdy negatywne wpływy uprzemysłowienia i techniki stały się coraz bardziej widoczne, zainteresowania jego zwróciły się w kierunku analizy problemów, którymi charakteryzują się rozwinięte społeczeństwa Zachodu.