W 1974 system Strzała-2M został oficjalnie przyjęty przez wojsko.
Wystrzeliwane pojedynczo, krążyły na orbicie o wysokości ok. 800 km i nachyleniu 74°, rozdzielone odległością kątową 120°. Działającą konstelację tworzyły więc 3 aktywne w jednym czasie satelity. Nadawały ciągły sygnał na częstotliwości 153,660 MHz. Planowa długość służby jednego satelity wynosiła 24-36 miesięcy. Po 1994, wraz z satelitami Strzała-1M, zastąpione serią Strzała-3.
Budowa Satelity były zbudowane na platformie KAUR-1. Każdy miał masę około 900 kg, cylindryczny korpus o długości 3 metrów i średnicy 2,035 metra. Obsługiwały szyfrowanie danych.
Powierzchnię statków pokrywały ogniwa słoneczne. Stabilizację statku zapewniał pasywny system magnetyczno-grawitacyjny. Akumulatory, sprzęt radiowy i sterujący zamocowany był we wnętrzu korpusu, w hermetycznych pojemnikach.
Strzała-3 Kolejna seria satelitów Strzała, nosząca również nazwę Rodnik i oznaczenie 17F13, uruchomiona w 1985. Przyjęta na stan uzbrojenia w 1990. W 1992 zastąpiła całkowicie satelity Strzała 1, a dwa lata później również Strzały 2M. Wersje cywilne były oznaczane jako Goniec D1.
Satelity posiadają po jednym kanale łączności w kierunku Ziemia - satelita i satelita - Ziemia. Pamięć pokładowa ma pojemność 12 Mbitów.