Podlegał on Ministerstwu Zdrowia i Opieki Społecznej - oddział w Warszawie, a jednostką wojewódzką był „Caritas” - oddział we Wrocławiu.
Pod koniec 1973 roku w Domu przebywało 61 chłopców w wieku 5–27 lat, przeważnie ze znacznym i głębokim niedorozwojem umysłowym. Duży procent wychowanków posiadał poważne schorzenia natury biologicznej: niedowłady połowiczne, częściowy lub całkowity brak słuchu, wady wzroku, epilepsje, różnego rodzaju zaburzenia mowy czy nieprawidłowy rozwój fizyczny. Wszystkie dzieci były chodzące. Wychowanków o lżejszym niedorozwoju umysłowym (14 osób) objęto nauczaniem w „Szkole życia”, nadzorowanej przez Wydział Oświaty. Wszyscy wychowankowie objęci byli terapią zajęciową. W przypadku głębokiego niedorozwoju była to terapia o charakterze zabawowym. W przypadku pozostałych upośledzeń zajęcia prowadzone były w trzech kierunkach: zajęcia społeczno-użyteczne o charakterze gospodarczym, zajęcia tkackie i hafciarskie na różnych warsztatach tkackich, szycie miękkich pantofli na własny użytek.