W latach 1924–1928 mnich Yurma wybudował lub całkowicie wyremontował dziewiętnaście budynków. W 1948 r. komuniści zainicjowali serię ataków w okolicy klasztoru i oenzetowskie bombardowania zniszczyły las otaczający klasztor. Rebelianci komunistyczni wkroczyli do klasztoru, który został opuszczony przez wszystkich młodych mnichów w celu uniknięcia przymusowego poboru do wojska komunistycznego. Pozostali tylko starzy mnisi, którzy czuwali nad klasztorem i prowadzili normalne praktyki. W lutym 1951 r. partyzantka komunistyczna weszła do klasztoru i wymordowała wszystkich pozostałych mnichów. W maju kontratak odrzucił komunistów od klasztoru, jednak jego plonem było ponowne zniszczenie całej centralnej części klasztoru łącznie z głównym budynkiem, biblioteką i większością kwater mnisich.
Po zakończeniu wojny mnich Ch'wibong, który w klasztorze spędził 70 lat, rozpoczął odbudowę. Razem z opatem Kŭmdankiem zainicjowali 1000-dniowe odosobnienie poświęcone śpiewaniu sutr i dharani (kor. ch'ŏnil kido-hoe), aby zebrać pieniądze na zrealizowanie prac rekonstrukcyjnych. Pomiędzy 1955 a 1961 r. odbudowano główny budynek, cztery inne świątynie, dzwonnicę i wzniesiono muzeum.