Dlatego też rzadko spotyka się elementy sprzed kilku wieków, a klasztor np. z VIII wieku z pewnością nie ma ani jednej oryginalnej części. Na Dalekim Wschodzie nie jest to żadną przeszkodą i klasztor traktuje się jako oryginalny. Budynek ma typową konstrukcję słupowo-belkową z licznymi klamrami wzmacniającymi wszelkie krawędzie i okapy. Ponieważ nie używa się gwoździ, wszystkie elementy konstrukcji są niezwykle precyzyjnie do siebie dopasowane. Przestrzeń pomiędzy kolumnami wspierającymi jest wypełniona murem z wysuszonej gliny zmieszanej z trawą.
thumb|Fragment konstrukcyjny dachu; przykład malarstwa tanch’ŏng Główne wspierające kolumny pomalowane są na kolor bordowy, a ściany na żółto (często z malowidłami sztuki ludowej tego rejonu). Okapy budynków pomalowane są w stylu tanch’ŏng jasnym cynobrem lub seledynowo z zawiłymi czerwonymi, zielonymi, niebieskimi i żółtymi wzorami graniczącymi nieraz z pewną przesadą. Taeung-chŏng podkreśla wyróżniający się charakter klasztoru, co jest szczególnie widoczne w klasztorach sambo chongch'al (klasztorach trzech klejnotów), czyli T’ongdo-sa, Haein-sa i Songgwang-sa. Są to trzy spośród największych klasztorów Korei i należą także do systemu ch’ongnim. T’ongdo-sa reprezentuje klejnot, którym jest Budda Śakjamuni – bezpośrednio za głównym budynkiem znajduje się relikwiarz, czyli stupa (kor.