Gigabit Ethernet (GbE, 1 GigE lub Gigabit LAN) – termin określający wiele standardów transmisji ramek Ethernetowych z szybkością 1 Gbit/s. thumb|200px|Karta PCI-X obsługująca 1000BASE-T

Historia Dzięki badaniom przeprowadzonym przez Xerox Corporation w latach siedemdziesiątych XX wieku, Ethernet stał się najbardziej popularnym protokołem warstwy fizycznej i łącza modelu ISO/OSI. Fast Ethernet zwiększył prędkość sieci z 10 do 100 Mbit/s, natomiast Gigabit Ethernet zwiększył ją do 1000 Mbit/s. Początkowy standard dla gigabitowego Ethernetu został stworzony w IEEE w czerwcu 1998 jako IEEE 802.3z. 802.3z jest często zastępowany nazwą 1000BASE-X, gdzie -X oznacza -CX, -SX, -LX, albo (niestandardowe) -ZX.

IEEE 802.3ab, ratyfikowany w 1999, definiuje standard Gigabit Ethernet przesyłany przez kable UTP kategorii 5 lub 6 i stał się znany pod nazwą 1000BASE-T. Z ratyfikacją 802.3ab, Gigabit Ethernet stał się dostępny dla zwykłych ludzi, gdyż można go używać korzystając z dotychczasowej infrastruktury sieciowej.

Początkowo Gigabit Ethernet był używany w wysokowydajnych łączach sieciowych (np. w sieciach kampusowych).