Z domu rodzinnego oprócz języka słowackiego wyniosła również znajomość języków węgierskiego i niemieckiego. Jako samouk poznała język rosyjski tak dobrze, że w oryginale przeczytała m.in. całą twórczość swego ulubionego pisarza – Lermontowa. Poznała język łaciński, niezbędny w nomenklaturze botanicznej, a także podstawy angielskiego, francuskiego, włoskiego i rumuńskiego. Umożliwiło jej to wymianę korespondencji z wieloma europejskimi botanikami. Wśród nich byli m.in. wybitni botanicy węgierscy: Vincent Borbás, Sándor Jávorek, Árpád Degen i Antal Margittai. Z pozostawionego przez nią obszernego zielnika (Herbarium Textoris, ok. 5 tys. pozycji), znajdującego się obecnie w Katedrze Botaniki Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie, do dziś korzystają studenci i naukowcy.

Pamięć I. Textorisovej Znany węgierski botanik – systematyk, Antal Margittai, uwiecznił I. Textorisovą, nazywając nowy gatunek ostu, który odkryła ona w 1893 r. w masywie Tlstej w Wielkiej Fatrze, nazwą Carduus textorisianus Marg. Nazwiskiem I. Textorisovej nazwano także jedną z jaskiń w masywie Tlstej.

Z okazji 100 rocznicy urodzin Textorisovej 6 marca 1966 r. odsłonięto w Blatnicy poświęconą jej tablicę, której autorem jest artysta rzeźbiarz Fraňo Štefunko. W 1987 r. otwarto w tej miejscowości skromną izbę pamięci I.