thumb|Grób Ludwika Dydyńskiego na cmentarzu Powązkowskim Ludwik Klemens Dydyński (ur. 17 listopada 1868 w Warszawie, zm. 17 września 1944 tamże) – polski lekarz, neurolog i balneolog. Autor kilkudziesięciu prac na temat neurologii, balneologii i historii medycyny.
Życiorys Był synem Teodora Dydyńskiego (1836–1921) i Jadwigi z Wolańskich. Ojciec był profesorem prawa rzymskiego w Szkole Głównej a potem na Uniwersytecie Warszawskim. Matka była córką obywatela ziemskiego z Kujaw. Najstarszy z rodzeństwa; jego bracia Paweł i Konrad byli urzędnikami, brat Edward przewlekle chorował, siostra Zofia zmarła przy porodzie.
Uczył się w gimnazjum w Warszawie, potem studiował w rodzinnym mieście medycynę. Dyplom ukończenia studiów otrzymał 29 listopada 1894. Podczas studiów pracował w zakładzie histologii u Henryka Hoyera, po studiach prowadził tam badania naukowe. 18 stycznia 1895 został nadetatowym ordynatorem Kliniki Chorób Umysłowych i Nerwowych w Szpitalu im. Jana Bożego. Rok później został ordynatorem etatowym. 1 października 1899 opuścił Klinikę zniechęcony brakiem możliwości rozwijania kariery naukowej. 11 października 1900, razem z Gościckim, otworzył Dom Zdrowia dla Chorych Nerwowych pod adresem ul. Bagatela 6.