Po zakończeniu I wojny światowej rząd włoski nie widział konieczności inwestowania w modernizację własnych okrętów liniowych. Przyczyniły się do tego zarówno kryzys finansowy państwa, jak i brak silnego potencjalnego przeciwnika w akwenie Morza Śródziemnego: Austro-Węgry przestały istnieć, a Francja, z którą w efekcie traktatu waszyngtońskiego marynarka włoska uzyskała parytet sił, zmuszona była dzielić swe zaangażowanie pomiędzy Morze Śródziemne i Ocean AtlantyckiConway’s all the World’s Fighting Ships 1922–1946, s. 280.. Dopiero w latach 30. zdecydowano się na przebudowę dwóch pancerników typu Conte di Cavour. Po jej zakończeniu na zwolnione przez nie miejsca w stoczniach trafiły „Andrea Doria” i bliźniaczy „Caio Duilio”Andrzej Jaskuła, Włoskie pancerniki typu Conte di Cavour cz. II..