Napęd okrętu stanowiły trzy zespoły turbin parowych systemu , napędzające cztery śruby. Parę dostarczało 20 kotłów typu Yarrow, z których osiem było przystosowanych do opalania paliwem płynnym, a pozostałych 12 węglem. Przy łącznej mocy 32 000 KM prędkość maksymalna wynosiła 21,5 węzła. Zapas paliwa, wynoszący 900 ton ropy i 1512 ton węgla zapewniał zasięg 4800 mil morskich przy prędkości 10 węzłówCezary Szoszkiewicz, Pancerniki II wojny światowej, s. 103-104.. Załogę stanowiło 35 oficerów i 1198 podoficerów i marynarzy. thumb|Schemat pancernika z 1923 roku W połowie lat 20. na pancerniku zainstalowano katapultę dla wodnosamolotu pokładowego, którą zdemontowano w trakcie modernizacji w latach 1937–1940Conway’s all the World’s Fighting Ships 1922–1946, s. 284..
Modernizacja Przebudowa pancernika „Andrea Doria” rozpoczęła się 8 kwietnia 1937 roku w stoczni Cantieri Riuniti dell’Adriatico w TrieścieSławomir Brzeziński, Włoski pancernik Andrea Doria, s. 2.. W trakcie jej trwania usunięto z okrętu więcej niż połowę konstrukcji i wyposażenia, zastępując je nowym. Całkowicie zmieniono konfigurację uzbrojenia, nadbudówki, maszty i układ napędowy. Starą dziobnicę zastąpiono nowym dziobem kliprowym, przedłużając tym samym kadłub o 10,8 m.