Dionizy Dymitr Żabokrzycki (ukr. Діонісій Жабокрицький) herbu UłanickiHerbarz polski, t. X, Lipsk 1845, s. 10. (? – 1715) – prawosławny, a następnie unicki biskup łucko-ostrogski. Urodził się w Łucku w drugiej połowie XVII wieku. Ojciec był prawosławnym, a matka katoliczką.
Życiorys Studiował w Akademii Krakowskiej. Był podczaszym wilkomierskim. W 1674 r. sędzią kapturowym województwa wołyńskiego. Ożeniony z Marianną Niemierzycówną, primo voto Hulewiczową z Noryńska, miał dwoje dzieci - Benedykta Hrehorego oraz Mariannę, wydaną za Sąpławskiego. Po rozwodzie z żoną obrał stan duchowny. W latach 1677–1686 co roku był wybierany na starostę prawosławnego bractwa łuckiego. W 1684 r. został podwojewodzim kijowskim, a od 1691 r. także podstarościm krzemienieckim. Sprzyjał odnowieniu i wyposażeniu krzemienieckiego bractwa bohojawleńskiego. W 1693 r. został pisarzem ziemskim w Łucku. W 1695 r. po śmierci bpa Atanazego Szumlańskiego duchowieństwo, członkowie bractwa i szlachta eparchii łuckiej na następcę wybrały świeckiego szlachcica i przez króla Jana III Sobieskiego D. Żabokrzycki został mianowany prawosławnym biskupem łucko-ostrogskim. Dbał o należną edukację duchowieństwa i polepszenie stanu materialnego monasterów. W 1702 r.