Order Korony Włoch (wł. Ordine della Corona d'Italia, OCI) − nadawany za zasługi cywilne lub wojskowe order Królestwa Włoch, istniejący od 1868 do 1946 (nadawany także na wygnaniu przez ostatniego króla Włoch Humberta II do jego śmierci w 1983).
Historia Odznaczenie zostało ustanowione 20 lutego 1868 przez króla Włoch Wiktora Emanuela II dla upamiętnienia zjednoczenia Włoch pod berłem dynastii sabaudzkiej, które nastąpiło dwa lata wcześniej, i nadawane być mogło zarówno wojskowym jak cywilom płci męskiej niezależnie od wyznania religijnego i narodowości, podczas gdy order Maurycego i Łazarza, drugie odznaczenie monarchii włoskiej za zasługi, otrzymywać mogli tylko katolicy.
Order miał od początku istnienia pięć klas, według znanego schematu Legii Honorowej – od Krzyża Wielkiego do Krzyża Kawalerskiego, ale liczba nadań wyższych czterech klas była ograniczona: 60 Wielkich Krzyży 150 Wielkich Oficerów (komandoria z gwiazdą) 500 Komandorów (bez gwiazdy) 2000 Oficerów Nieograniczona liczba odznaczonych Krzyżem Kawalerskim (co doprowadziło do masowych nadań, szczególnie w latach 1918−1946)
Po śmierci Humberta II order został skreślony z listy orderów domowych wygnanej dynastii sabaudzkiej, ale odznaczeni nadal mogą go nosić obok orderów Republiki Włoskiej.