Aleksandr Rudolfowicz Trusznowicz, ros. Александр Рудольфович Трушнович (ur. 14 grudnia 1893 w Postojnie na terenie Austro-Węgier, zm. prawdopodobnie 14 kwietnia 1954 w Berlinie Zachodnim) – lekarz słoweńskiego pochodzenia, biały wojskowy podczas wojny domowej w Rosji, emigracyjny działacz polityczny i pisarz, oficer Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji.
Ukończył gimnazjum niemieckie w Goricy. Studiował medycynę na uniwersytetach w Innsbrucku i Wiedniu oraz literaturę we Florencji. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii austro-węgierskiej. Walczył na froncie w Karpatach, gdzie w 1915 zdezerterował i przeszedł na stronę rosyjską. W Rosji wstąpił do formowanego . W 1918 r. przystąpił do białych. Służył w oddziałach korniłowców. Dostał się do niewoli sowieckiej, ale uniknął rozstrzelania. Został włączony w skład oddziałów serbskich walczących po stronie bolszewickiej. Do lutego 1934 kiedy wyjechał z ZSRR do Jugosławii, żył pod nazwiskiem matki Gostisza. W 1937 r. opublikował po serbsku swoje wspomnienia pt. „Воспоминания корниловца 1914 – 1934”, które dopiero w 2004 r. zostały opublikowane w Rosji. W 1941 r. wstąpił do Narodowo-Robotniczego Związku Nowego Pokolenia (NTS). W czasie okupacji niemieckiej próbowali go zabić chorwaccy ustasze. Przeniósł się wówczas z prowincji do Belgradu.