mały|240x240px|Grób Pawła Puszkarskiego na Cmentarzu Bródnowskim. Po wybuchu powstania warszawskiego znalazł się w Otwocku. Do Warszawy powrócił w styczniu 1945 r. Wobec zniszczenia klasztoru i cerkwi w czasie powstania zamieszkał w prywatnym mieszkaniu, gdzie urządził też kaplicę. Równocześnie rozpoczął odbudowę klasztoru i świątyni. W 1946 r. mianowany delegatem archimandryty nowo utworzonej delegatury bazyliańskiej w Polsce.
Aresztowany został w 1952 r. i oskarżony o „szpiegostwo na rzecz Watykanu”. Skazany w 1953 r. przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na 10 lat więzienia. Zwolniony ze względu na chorobę w 1955 r. Objęty później amnestią nie powrócił już do więzienia.
Po wyjściu na wolność o. Puszkarski został konsultorem delegatury bazyliańskiej w Polsce (1959–1963). W l. 1959–1975 magister nowicjatu w klasztorze bazyliańskim w Warszawie. Wizytator, spowiednik i kapelan wielu zgromadzeń żeńskich obrządku łacińskiego. Przez pewien czas służył radą prymasom Polski kard. Augustowi Hlondowi i kard. Stefanowi Wyszyńskiemu w sprawach duchowieństwa i wiernych greckokatolickich.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim (kwatera 91A). Autor niepublikowanych wspomnień.
Zobacz też Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Warszawie