198..
Inaczej konsekwencje cykladzkiej ekspedycji wyjaśnił A. Gembala. Według polskiego historyka sukces Naksyjczyków zachęcił stronnictwo demokratyczne w Milecie do przygotowania wystąpienia przeciwko tyranii. Widząc nagłą zmianę nastrojów Arystagoras zrzekł się władzy i opowiedział po stronie demokratów, wspierając także wystąpienia przeciwko tyranom w innych miastach jońskich. Obaleni władcy schronili się na dworze Artafernesa w Sardes. Poparcie udzielone im przez satrapę Lidii doprowadziło do wybuchu powstania jońskiego.
Przypisy
Bibliografia
Beloch K.J., Die bevölkerung der griechisch-römischen welt, Leipzig 1886. Gembala A., Powstanie jońskie i jego polityczne aspekty, „Rocznik Naukowo-Dydaktyczny” 14, 1962, s. 13–28. Keaveney A., The Attack on Naxos: A ‘Forgotten Cause’ of the Ionian Revolt, “The Classical Quarterly” 38.1, 1988, s. 76–81. Krawczuk A., Maraton, Warszawa 1995. Murray O., The Ionian Revolt, [w:] The Cambridge Ancient History, vol. IV, Persia, Greece and the Western Mediterranean, c.525 to 479 BC, eds. J. Boardman et al., Cambridge 1988, s. 461–490. Walter U., Herodot und die Ursachen des Ionischen Aufstandes, „Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte” 42.3, 1993, s. 257–278.
Kategoria:Bitwy Achemenidów Kategoria:Bitwy starożytnej Grecji Kategoria:Oblężenia w Europie Kategoria:Bitwy w V wieku p.n.e.