Znane opowiadania Tonoigusa, znane również jako Otogi monogatari (Przedszkolne opowieści), aut. Ansei Ogita (1660) Otogibōko (Lalka), aut. Ryōi Asai (1666) Ugetsu monogatari (Opowieści po deszczu przy księżycu), aut. Akinari Ueda (1776) Banchō Sarayashiki (Opowieść o Okiku), aut. Kidō Okamoto (1872-1939) Tōkaidō Yotsuya kaidan (Opowieść o duchach z Yotsuya na trakcie Tōkaidō), aut. Nanboku Tsuruya IV (1755–1829) Botan dōrō (Peoniowy lampion), aut. Ryōi Asai Mimi-nashi Hōichi (Hōichi bez uszu)
Kwaidan, czyli opowieści niesamowite W języku angielskim, a następnie w innych językach zachodnich, termin został spopularyzowany przez Lafcadia Hearna i jego książkę Kwaidan, czyli opowieści niesamowite. Ponieważ zawarte w książce opowieści rozgrywają się w odległych czasach, autor zdecydował się na archaiczną transkrypcję kwaidan, obecnie wypartą przez formę kaidan. Dawny zapis został zachowany również w zachodnich tłumaczeniach tytułu filmu Masakiego Kobayashiego (1916–1996), który w 1964 roku zekranizował cztery opowieści Hearna.