Pułk Haubic Polowych Nr 10 () – oddział artylerii polowej cesarskiej i królewskiej Armii.
Historia pułku W 1854 roku został sformowany 7 Pułk Artylerii Polowej. 1 maja 1885 roku oddział został przemianowany na Pułk Artylerii Korpuśnej Nr 1 (niem. Korpsartillerieregiment Nr 1). 1 stycznia 1894 roku jednostka została przemianowana na Pułk Artylerii Korpuśnej Nr 10 (skrót 10 KAR). W 1907 roku oddział został przemianowany na Pułk Haubic Polowych Nr 10.
Od 1854 roku szefem pułku był Luitpold Wittelsbach regent Bawarii. Obowiązki drugiego szefa pułku pełnili: w latach 1854-1855 – generał major Anton Fink (ur. 1795, zm. 30 VII 1855), w latach 1860-1869 – generał major Johann Mayer von Sonnenberg (ur. 17 IX 1801, zm. 11 II 1869).
Swoje święto pułk obchodził 24 czerwca, w rocznicę bitwy pod Custozą, rozegranej w 1866 roku, w czasie wojny prusko-austriackiej.
Do 1914 roku pułk stacjonował w Twierdzy Przemyśl, na terenie 10 Korpusu. Pod względem taktycznym pułk był podporządkowany komendantowi 24 Dywizji Piechoty, a pod względem szkolenia komendantowi 10 Brygady Artylerii Polowej.
W skład pułku wchodziła komenda i cztery baterie po 6 haubic M99, które od 1914 były sukcesywnie zastępowane przez 10 cm haubice polowe wz. 1914.