Według Juliana Amery’ego jedyną kwalifikacją do objęcia przez Biçaku stanowiska szefa rządu było to, że grywał z niemieckim ambasadorem Martinem Schliepem w ping-ponga.
Po przejęciu władzy przez komunistów nie zdecydował się na opuszczenie kraju. Aresztowany 6 grudnia 1944 w Szkodrze. 13 kwietnia 1945 skazany przez Trybunał Specjalny na dożywocie, ale 13 grudnia 1945 wymiar kary zmniejszono do 30 lat więzienia. Był jedynym premierem rządu kolaboracyjnego w Albanii, który nie został skazany na karę śmierci. W opinii Myslima Pezy uratowało go to, że będąc premierem przekazywał zaopatrzenie oddziałom partyzanckim.
Karę odbywał w więzieniu w Tiranie, a następnie w Burrel. Uwolniony 5 maja 1962, zarabiał na życie pracując jako zwykły pracownik fizyczny przy oczyszczaniu szaletów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni w Wiedniu Kategoria:Albańscy agronomowie Kategoria:Albańscy parlamentarzyści Kategoria:Albańscy przedsiębiorcy Kategoria:Premierzy Albanii Kategoria:Albańskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1991 Kategoria:Ludzie urodzeni w Elbasanie Kategoria:Albańscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Albańscy kolaboranci III Rzeszy