w rządzie odpowiedzialny za kwestie dot. rozwoju przemysłu, budownictwa, transportu i energetyki; 10 lipca 2003 – mianowany p.o. premiera na miejsce zdymisjonowanego Hienadzia Nawickiego (Rozporządzeniem Prezydenta Nr 304); 19 grudnia 2003 – mianowany na premiera Republiki Białorusi (Rozporządzeniem Prezydenta Nr 564 i za zgodą parlamentu); 11 marca 2004 – „za znaczący osobisty wkład w rozwój społeczno-gospodarczy” otrzymał Podziękowanie Prezydenta Republiki Białorusi; 8 kwietnia 2006 – Rada Ministrów z Sidorskim na czele, zgodnie z art. 106 Konstytucji Białorusi, złożyła pełnomocnictwa „nowo wybranemu” prezydentowi Republiki Białorusi. 12 kwietnia Alaksandr Łukaszenka wniósł do Izby Reprezentantów propozycję ponownego wyznaczenia Sidorskiego na premiera. 17 kwietnia jego kandydatura została zatwierdzona przez Izbę. Była to czysta formalność w związku z wyborami prezydenckimi, ponieważ zarówno prezydent, jak i premier pozostali bez zmian. 27 grudnia 2010 – premier Sidorski zgodnie z art. 106 konstytucji złożył na ręce ponownie wybranego prezydenta Łukaszenki dymisję swojego gabinetu.