Wygląd rydwanów potwierdzają liczne występujące przykłady sztuki naskalnej, co jest również nieocenioną pomocą przy rekonstrukcji przebiegu szlaków handlowych.
Stolicą państwa Garamantów była Garama, która obecnie jest stanowiskiem archeologicznym położonym ok. 150 km od współczesnego miasta Sabha. W 19 r. n.e. zdobyta została przez Rzymian pod wodzą Korneliusza Balbusa. W I w. nawiązano bardziej pokojowe stosunki z Garamantami, co zaowocowało kilkoma wyprawami w głąb pustyni. Pierwsza z nich, pod wodzą Septymiusza Flakkusa, wyrusza ok. 70 r. n.e. z Leptis Magna, by po trzech miesiącach dotrzeć w rejon środkowego Sudanu. Kolejna odbyła się już za panowania Domicjana. Kierowana była przez Juliusza Maternusa, który skierował się przez Garamę (wraz z królem garamantyckim) w stronę „kraju czarnych”. Po czterech miesiącach drogi dotarto do kraju „Agisymba”, w którym żyć miały nosorożceFilipowiak W., 1981, str. 14. Obecnie identyfikuje się go z rejonami jeziora Czad.
Za panowania Bizancjum Garamantowie przyjęli chrześcijaństwo. Ich państwo przestało istnieć w 2 poł. VII w. n.e., w wyniku zbrojnego najazdu wojsk arabskich. W latach 666/667, arabski generał Ukba ibn Nafi zajął Trypolitanię, Fazzan oraz Garamę, którą zmusił do płacenia trybutuLewicki T., 1965, str.