3 Dywizjon Żandarmerii (3 dżand.) – oddział żandarmerii Wojska Polskiego.
Historia dywizjonu 27 listopada 1919 roku major Zygmunt Ziemiański. z Dowództwa Żandarmerii przy Okręgu Generalnym „Kraków” otrzymał przydział służbowy, czasowo do reaktywacji, na stanowisko dowódcy Żandarmerii przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Grodno”Dz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4212..
3 dywizjon żandarmerii wraz z podporządkowanymi pododdziałami stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr III (dowództwo dyonu w Grodnie oraz plutony: Grodno, Wilno I, Wilno II, Lida, Suwałki, Głębokie i Mołodeczno). Dowódca dywizjonu pełnił równocześnie funkcję szefa żandarmerii w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr III.
Na początku 1924 roku służbę czynną w dywizjonie pełniło 17 oficerów żandarmerii, a wśród nich kapitan Stefan Kirtiklis oraz porucznicy: Józef Korytowski (dowódca plutonu żand. Lida), Włodzimierz Kościuk (dowódca plutonu żand. Grodno) i Michał Skrypko (dowódca plutonu Suwałki). Dywizjon był oddziałem macierzystym dla kapitana Tadeusza Misia, który był wówczas przydzielony do Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu oraz dla majora rezerwy Ignacego Huttera.