Tadeusz Bogusław Błaszkiewicz (ur. 21 września 1916 w Przemyślu, zm. 7 czerwca 1993 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy przemyski w latach 1970–1991.
Życiorys Urodził się 21 września 1916 w Przemyślu Dorastał w Husowie, gdzie w miejscowej szkole powszechnej pracowali jego rodzice. W latach 1927–1935 kształcił się w Gimnazjum oo. Jezuitów w Chyrowie, gdzie złożył egzamin dojrzałości. Następnie odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych przy 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu, po czym w 1936 podjął studia w zakresie filologii klasycznej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 jako żołnierz I Batalionu 17 Pułku Piechoty Armii „Karpaty”. Po rozwiązaniu pułku brał udział w działalności konspiracyjnej, należał do Armii Krajowej, kształcił młodzież w ramach tajnego nauczania. W 1944 rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w przemyskim Wyższym Seminarium Duchownym (z siedzibą w Brzozowie), które ukończył w 1949. Święceń prezbiteratu udzielił mu 19 czerwca 1949 biskup diecezjalny przemyski Franciszek Barda. W latach 1950–1952 kontynuował studia w zakresie pedagogiki na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył uzyskaniem magisterium z filozofii.