km, walka z oddziałami partyzanckimi, prowadzenie rozpoznania rzeki i jej dopływów, transport wojsk desantowych, utrzymywanie łączności między sztabem białych w Krasnojarsku a oddziałami w terenie. Flotylla została utworzona do końca maja 1919. Jej baza znajdowała się w Krasnojarsku. Składała się ze zmobilizowanych i uzbrojonych statków rzecznych. Jednakże w uzbrojeniu statków (przede wszystkim w działa) oraz wyposażeniu i umundurowaniu ich załóg było wiele niedostatków. Stawiało to pod znakiem zapytania realizację zadań przez flotyllę. Początkowo funkcję dowódcy flotylli pełnił mianowany na porucznika Pokrowski, ale szybko zmienił go kpt. 2 rangi M. I. Szczerbicki. 26 lipca 1919 dowództwo ponownie objął por. Pokrowski. Na statkach służyli w większości robotnicy floty rzecznej z okresu pokoju. Ich dowódcami byli z nielicznymi wyjątkami oficerowie wojsk lądowych. Brakowało kadry technicznej. Na przełomie 1919 i 1920 por. Pokrowski sformował kompanię ćwiczebną, w której kształcili się specjaliści. Na pocz. września 1919 w skład flotylli wchodziły 2 parochody, uzbrojone w działa polowe, 1 parochod, uzbrojony w karabiny maszynowe, 5 kutrów, 2 barki, 1 łódka motorowa. Burty parochodów były wzmocnione stalowymi pancerzami. Największe nasilenie działań bojowych flotylli miało miejsce od pocz. czerwca do pocz. listopada 1919.