W 1944 r. przeniosła się z mężem się do Lublina, gdzie projektowała kostiumy dla Teatru Wojska Polskiego, a mąż współorganizował Związek Polskich Artystów Plastyków, którego członkiem została też Wanda Paklikowska-Winnicka. W 1945 r. osiedlili się Warszawie na Saskiej Kępie. W 1946 r. podjęła studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, które ukończyła w 1947 r. dyplomem w pracowni prof. Kazimierza Tomorowicza. W latach 1947–1948 jako stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki wyjechała do Francji i WłochWystawa malarstwa Wandy Paklikowskiej-Winnickiej (katalog wystawy) Centralne Biuro Wystaw Artystycznych Zachęta, Warszawa, luty-marzec 1959 [dostęp 2023-11-27].. Jeszcze jako studentka została jego asystentką i rozpoczęła pracę dydaktyczną na uczelni. W 1957 otrzymała tytuł docenta. W latach 1962–1966 była prodziekanem Wydziału RzeźbyWanda Paklikowska-Winnicka, malarstwo (katalog wystawy) Centralne Biuro Wystaw Artystycznych Zachęta Warszawa, maj 1969 [dostęp 2023-11-27]., w latach 1968–1974 kierownikiem Katedry Malarstwa, Rysunku i Projektowania Brył i Płaszczyzn na Wydziale Rzeźby, w latach 1982–1983 kierownikiem Katedry Rysunku na Wydziale Malarstwa. W 1983 r. otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1984 r. przeszła na emeryturę.