W 1964 roku drużynę opuścił Eugenio Chiaradia, a Camillo Pabis-Ticci ponownie znalazł się w drużynie, tym razem na stałeIl Blue Team nella storia del bridge. Nowe wydanie całkowicie zmienione i rozszerzone, Carl’Alberto Perroux (Mursia, 1973) s. 254. W latach 1964–1969 Blue Team grał w składzie: Walter Avarelli – Giorgio Belladonna, Massimo D’Alelio – Camillo Pabis-Ticci, Pietro Forquet – Benito Garozzo. W 1965 roku para Forquet – Garozzo zaczęła grać systemem Blue Team Club, który był nowocześniejszą wersją Neapolitańskiego Trefla, a para D’Alelio – Pabis-Ticci systemem Arno, który z kolei był wersją Rzymskiego Trefla. Avarelli – Belladonna pozostali wierni Rzymskiemu Treflowi.
W latach 1970 i 1971 Blue Team nie brał udziału w MŚ. Tytuły mistrzowskie zdobyła drużyna Asów z Dallas. Belladonna i Garozzo w 1970 roku grali w Cyrku SharifaEncyklopedia Brydża, Bogumił Seifert (Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o., 1996) s. 674, a w 1971 w drużynie Precision ClubMiesięcznik Brydż, 9/1971 s. 7. W grudniu 1971 roku odbył się Mecz Stulecia: Blue Team kontra Asy z Dallas. Niegrającym kapitanem drużyny Blue Teamu była Catherine Wei. Cała drużyna grała systemem Precision Club, a dokładnie wersją systemu zmodyfikowaną przez Belladonnę i Garozzo. Mecz wygrał Blue Team w stosunku 338 do 254 IMPMiesięcznik Brydż, 3/1972, s.