Po upadku Limesu w III w. granica cesarstwa została przesunięta na Ren. Na znaczeniu zyskał prawy brzeg rzeki, gdzie cesarze Konstantyn i Walentynian wzmocnili granicę imperium, budując warownie w Koblencji i Boppard (Bodobriga). Pozostałości tych budowli zachowały się po dziś dzień.
W V w. Alamanowie i Frankowie zmusili Rzymian do wycofania się z nadreńskich terytoriów. Wiele z rzymskich miasteczek zostało przejętych, a Frankowie założyli liczne osady rolnicze niezależnie od osadnictwa rzymskiego. Dawne osady frankońskie można dziś rozpoznać po końcówce nazwy – „heim”.
Pod koniec V w. merowiński władca Chlodwig I założył państwo Franków. Pomimo coraz mniejszej liczby rzymskich poddanych w państwie posługiwano się dialektem franko-romańskim, a językiem urzędowym pozostawała łacina. Inskrypcje nagrobne z okresu IV/V–VIII w. w kościele św. Severusa oraz kościele karmelitów w Boppard potwierdzają egzystencję grup romańskich.