Prawo to może być ograniczone wewnętrznymi regułami stowarzyszenia lub (w przypadku duchownych) innymi postanowieniami prawa kanonicznego.
Sposób odejścia lub wydalenia ze stowarzyszenia regulują wewnętrzne konstytucje stowarzyszenia. Najwyższy przełożony ma prawo wydania indultu dla podległych mu członków, ale nie dłuższego niż na trzy lata. Podlegający indultowi musi być otoczony przez ten czas opieką stowarzyszenia. Jeżeli indultowi podlega duchowny, wówczas opiekę i władze nad nim przejmuje biskup diecezjalny. Indult trwałego odejścia lub wykluczenia wobec członka stowarzyszenia wydaje na podstawie wewnętrznych przepisów najwyższy przełożony. Taki indult wymaga jednak zatwierdzenia przez tego, na którego prawie działa stowarzyszenie. Indult trwałego odejścia lub wykluczenia jest jednocześnie dyspensą od wszystkich zobowiązań dotychczasowego członka. Indult wobec duchownego możliwy jest pod warunkiem inkardynacji go przez jakiegoś biskupa, chyba że wydalony obciążony jest suspensą.
Zobacz też
duchowieństwo diecezjalne
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Źródła: [strona archiwalna] Kodeks kanonów Kościołów wschodnich (kan. 554–562) [31 października 2014] Uzupełniające: [strona archiwalna]
Kategoria:Prawo zakonne
Kategoria:Byłe Dobre Artykuły