Stasys Lazutka (ur. 7 maja 1923 w Bejsagole, zm. 6 lipca 2009 w Wilnie) – litewski historyk.

W latach 1941–1946 służył w oddziałach Armii Czerwonej. Po powrocie do kraju ukończył studia na Wydziale Historii Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego (1950) oraz obronił dysertację kandydacką w Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR dotyczącą sytuacji rewolucyjnej na Litwie w latach 1859–1862 oraz przesłanek wybuchu powstania styczniowego. W 1974 uzyskał stopień doktora za pracę naukową poświęconą I Statutowi Wielkiego Księstwa Litewskiego.

W latach 1948–1952 oraz 1959–2000 wykładał na Uniwersytecie Wileńskim. W latach 1959–1963 był prorektorem uczelni ds. naukowych. W 1977 uzyskał tytuł profesora WUP.

Zaangażowany w działalność partyjną od 1945 do 1990 pozostawał członkiem KPZR. W latach 1951–54 stał na czele Wydziału Kultury i Nauki KC KPL. W latach 1954–63 pozostawał członkiem KC KPL.

W 1981 uhonorowany nagrodą państwową Litewskiej SRR. W 1995 otrzymał Litewską Nagrodę Naukową.

Jest bratem Pranasa i Valentinasa oraz synem Juozasa Rimantasa i Andriusa Lazutków.