Od 2009 r. profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Wrocławskiego, w 2013 r. uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych; pracownik naukowy w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego (od 1991 r.); dyrektor Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. W. Brandta Uniwersytetu Wrocławskiego (2002–2007 i 2009–2024) i kierownik katedry historii najnowszej w tym Centrum (2002–2007 i od 2009); w roku akademickim 2019–2020 był przewodniczącym Rady Dyscypliny Naukowej Historia; w 2020 r. został wybrany na członka Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego na kadencję 2020–2024.
W 2021 r. przyjęto go w poczet członków Instytutu Kaszubskiego w Gdańsku. 13 czerwca 2024 został mianowany pełnomocnikiem Ministra Spraw Zagranicznych RP do spraw polsko-niemieckiej współpracy społecznej i przygranicznej, a 5 sierpnia 2025 przestał nim być w wyniku likwidacji tego stanowiska. W listopadzie 2024 r. został powołany na stanowisko dyrektora Instytutu Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego w Warszawie. Zaproponował przekształcenie Instytutu Pileckiego w placówkę naukową. W sierpniu 2025 r. został odwołany ze stanowiska dyrektora Instytutu Pileckiego.