thumb|Kościół Podwyższenia Krzyża Kłodno Wielkie (ukr. Велике Колодно) – wieś w rejonie lwowskim (wcześniej w rejonie kamioneckim) obwodu lwowskiego, lokowana w 1550 r. W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Kłodno Wielkie. Wieś liczy 1221 mieszkańców.
W pobliżu znajduje się stacja kolejowa Kłodno, położona na linii Lwów – Łuck – Kiwerce.
Historia Po raz pierwszy nazwa wsi pojawiła się w 1389 r. W wieku XV należała do bojara litewskiego Piotra Wołczka Rokutowicza (Rokuty) – bojara z bliskiego otoczenia króla Władysława Jagiełły (m.in. potwierdzał na sejmie w Sieradzu pokój z zakonem krzyżackim) i uczestnika kampanii wojennych Władysława Warneńczyka.
Około 1470 r. wieś przeszła w ręce Jerzego Strumiły. W roku 1515 została zniszczona przez najazd tatarski. W XVIII wieku należała do chorążego halickiego i kasztelana bracławskiego Piotra Branickiego. W XIX wieku wieś przeszła w ręce rodu Uruskich, a następnie Sapiehów z Biłki Szlacheckiej.
Kłodno Wielkie do zakończenia II wojny światowej było zamieszkane głównie przez Polaków. Według spisu z 1931 r. we wsi mieszkało 1995 osób, z czego większość było narodowości polskiej, Ukraińcy stanowili 30% ludności, 50 osób było pochodzenia żydowskiego.