Królewski Order Holandii () lub Order Unii (Orde van de Unie) – odznaczenie za zasługi, przyznawane od 1806 do 1811 w krótkotrwałym napoleońskim Królestwie Holandii rządzonym przez cesarskiego brata, Ludwika I Holenderskiego.
Historia Order został ustanowiony w 1806 po objęciu tronu nowo powstałego Królestwa Holandii przez „oddelegowanego” przez Napoleona I Ludwika Bonapartego. Do tego roku Holandia była przez cały okres swego istnienia republiką i nie miała żadnych odznaczeń. Ludwik objął tron 6 czerwca 1806 i już w sierpniu tego roku zwrócił się do cesarskiego brata o aprobację planu ustanowienia nowego orderu, wzorowanego na Legii Honorowej. Jako jego dewizę Ludwik Bonaparte wybrał: „L’Union fait notre force” („W jedności nasza siła” – dziś, w nieco zmienionej formie, dewiza Królestwa Belgii).
Order miał początkowo posiadać cztery klasy: Wielki Krzyż (Grootkruis) Komandor (Commandeur) Kawaler (Ridder) Giermek (Schildknap) Jednakże w statutach z lutego 1807 (zob. Królewski Order Zasługi) otrzymał tylko trzy wyższe, bez stopnia giermka, czyli kawalera II klasy.