Jan Lutostański (ur. 11 stycznia 1919 roku w Nieborzynie powiat Konin, zm. 17 czerwca 2005 w Warszawie) – podchorąży Wojska Polskiego, powstaniec warszawski, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys W 1936 roku absolwent Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W latach 1937–1938 służył w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, którą ukończył. Jako podchorąży rezerwy, wraz z bratem bliźniakiem Jerzym Lutostańskim otrzymał przydział do 7 pułku strzelców konnych wielkopolskich. W 1938 rozpoczął studia rolnicze w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW) w Warszawie, których nie ukończył.
Po wybuchu II wojny światowej służył, jako podchorąży w 1 szwadronie 7 pułku strzelców konnych. Pełnił funkcję zastępcy dowódcy plutonu. Następnie, po podporuczniku Stanisławie Andrzejkiewiczu, dowódca II plutonu w 1 szwadronie. Ciężko ranny 11 września 1939 roku pod Zbrożkową Wolą. Wyprowadzony z pola walki, pod ogniem niemieckim przez strzelca z własnego plutonu, któremu z pomocą, za zgodą pułkownika Stanisława Królickiego, przybył brat bliźniak Jerzy LutostańskiZbigniew Szacherski, Wierni Przysiędze, s.96-97.. Uczestnik powstania warszawskiego. Wachmistrz podchorąży. Pseudonim „Lutek”. Od 2 do 6 sierpnia w batalionie „Gustaw”, następnie w batalionie „Harnaś”. 18 września 1944 roku ciężko ranny w płuca, ręce i nogi.