Opłatki w obecnej postaci są pomysłu aptekarza genewskiego Limousin z roku 1873.
Opłatki otrzymuje się przez wypiekanie ciasta otrzymanego z kleiku skrobiowego zmieszanego ze skrobią. Wypiekanie następuje w temperaturze około 125 °C, w formach ogrzewanych parą. Zastosowanie zamiast mąki skrobi, która nie zawiera tłuszczu, daje znacznie bielsze opłatki. Należy przechowywać je tak, aby nie adsorbowały zapachów z otoczenia i nie miały smaku i zapachu. Nie mogą kruszyć się przy składaniu, a zanurzone w wodzie powinny rozmiękać tworząc po upływie 10 minut papkowatą masę. Farmakopea Polska IV wymaga, aby 1 g opłatków dawał maksymalnie 1 mg popiołu i nie wykazywał obecności metali ciężkich.
Dla aptek wypieka się opłatki w kształcie cylindrycznych miseczek. Za pokrywkę służy druga nieco większa. Wytwarzane są w 6 wielkościach, oznaczonych numerami:
Tego typu opakowania służą do ręcznego sporządzania proszków dzielonych w recepturze aptecznej. Lek w opłatkach przygotowuje się w aptekach najczęściej dla dzieci – kiedy wymagana jest mniejsza od dostępnej na rynku dawka leku – lub do otrzymania mieszanek niedostępnych jako leki gotowe. Lekarz może zapisać na recepcie rodzaj opakowania leku recepturowego.