Hans Much (ur. 24 marca 1880 w Zechlinie, zm. 28 listopada 1932 w Hamburgu) – niemiecki lekarz bakteriolog i ftyzjatra, pisarz języka dolnoniemieckiego.
Studiował medycynę w Marburgu, Kilonii, Berlinie i Würzburgu. Dyplom lekarski otrzymał w 1903 roku. Od 1905 roku pracował w Instytucie Higienicznym w Marburgu, od 1908 roku Oberarzt w Krankenhaus Eppendorf w Hamburgu, u Hermanna Lenhartza. Od 1913 roku w Instytucie Badań nad Gruźlicą w Hamburgu. W 1913/14 roku odbył podróże badawcze do Jerozolimy i Azji Mniejszej. Po wybuchu pierwszej wojny światowej internowany w Egipcie. W 1919 roku został profesorem nadzwyczajnym higieny na nowo utworzonym Uniwersytecie w Hamburgu. W 1921 roku został profesorem zwyczajnym.
Dzieła Die Immunitätswissenschaft. Curt Kabitzsch, Würzburg 1911 Erblicktes und Erlebtes. Ein Reisetagebuch. Schröder & Jeve, Hamburg 1912 Denken und Schauen. Curt Kabitzsch, Würzburg 1913 Krankheitsentstehung und Krankheitsverhütung und geheimnisvolle Lebensäußerungen des Körpers. Curt Kabitzsch, Würzburg 1913 Eine Tuberkuloseforschungsreise nach Jerusalem. Carl Kabitzsch, Würzburg 1913 Buddha, der Schritt aus der Heimat in die Heimatlosigkeit. Albert Müller, Zürich 1914 Rings um Jerusalem. Einhorn Verlag, Dachau ca. 1915 Auf dem Wege des Vollendeten. Hans Sachs, München 1918 Heimatkultur.