Wiele przepisów tej ustawy miało na celu dyskryminację mniejszości narodowychJerzy Topolski Polska dwudziestego wieku, 1914-1997 Wydawnictwo Poznańskie, 1998, s. 72., np.: jeżeli w danym obwodzie szkolnym rodzice co najmniej 40 dzieci nie opowiedzieli się za nauczaniem w języku mniejszości narodowej, nauka w szkole odbywała się tylko w języku polskim, choćby nie było w niej żadnego polskiego dzieckahttps://repozytorium.uwb.edu.pl/jspui/bitstream/11320/16156/1/E_Krynska_Utrakwizacja_szkolnictwa_ukrainskiego.pdf; jeśli w obwodzie szkolnym o większości białoruskiej lub ukraińskiej rodzice co najmniej 20 dzieci zażądali nauki w języku polskim - szkoła była dwujęzycznaStanisław Grabski, Pamiętniki 2, Czytelnik, Warszawa 1989, s. 228.; zlikwidowano w jednej miejscowości odrębne szkoły polskie i ukraińskie; aby w polskiej szkole zawodowej wprowadzić dodatkowo język białoruski lub ukraiński, potrzeba było deklaracji rodziców 40% uczniów danej szkoły; powołanie średnich szkół utrakwistycznych z białoruskim lub ukraińskim językiem nauczania było możliwe tylko w przypadku wysunięcia takiego żądania przez rodziców co najmniej 150 uczniów uczęszczających do szkół polskich tego typu w danym powiecie lub mieście; wprowadzono utrakwistyczne seminaria nauczycielskie, aby utrudnić kształcenie ukraińskich kadr nauczycielskich; w szkołach