Kwintus Lutacjusz Katulus Kapitoliński (; ur. ok. 121 p.n.e., zm. 60 p.n.e.) – konsul rzymski.
Życiorys Syn Kwintusa Lutacjusza Katulusa, konsula w 102 p.n.e. i prawdopodobnie Domicji. W latach 102–101 p.n.e. w czasie wojny z Cymbrami służył w armii pod dowództwem ojca. W 100 p.n.e. brał udział w stłumieniu ruchu trybuna ludowego Apulejusza Saturninusa. Wspomina o tym Cyceron w mowie obrończej Pro Rabirio Perduellionis Reo. W latach 90– 89 p.n.e. wojował przeciw Italikom znów pod dowództwem ojca. W 87 p.n.e., gdy w wyniku wojny domowej Gajusz Mariusz i Lucjusz Korneliusz Cynna zajęli Rzym i wprowadzili politykę terroru,ojciec Katulusa spodziewając się egzekucji, popełnił samobójstwo. Po tym wydarzeniu w 86 p.n.e. Katulus zbiegł do Sulli do Grecji.
W 81 p.n.e. został pretorem. W 78 p.n.e. wybrany konsulem wraz z Markiem Lepidusem, który osiągnął konsulat dzięki poparciu Pompejusza, a wbrew opinii Sulli. Ten ostatni publicznie wyraził swoje niezadowolenie z tego, że Pompejusz ponad najgodniejszego Katulusa postawił Lepidusa. Katullus pozostawał w ostrym konflikcie ze swoim kolegą w konsulacie.