Kadłub ciśnieniowy otoczony był przez kadłub lekki tylko w górnej przedniej części okrętu i został podzielony na trzy przedziały. W znajdującej się z tyłu maszynowni znajdował się silnik elektryczny, będący przerobioną wersją silnika 1400 KM obecnego na okrętach typu J3. Zapewniał on prędkość podwodną wynoszącą 21 węzłów (początkowo zakładano nawet 25). Zastosowano baterie kwasowo-ołowiowe identyczne jak w innych okrętach podwodnych. Zapas paliwa wynosił 30 ton. Silnik poprzez wał napędowy wprawiał w ruch pojedynczą śrubę.
Numer 71 wyposażono w 3 wyrzutnie przystosowane do odpalania torped parogazowych typu 97. Autonomiczność okrętu miała wynosić 10 dni.
Testy Od września 1938 do marca 1940 roku okręt testowany był na Morzu Japońskim. Uznano wówczas, że pomimo osiąganych wyników – po wymianie śrub oraz drobnych zmian w obrębie rufy prędkość maksymalna wynosiła 21,25 węzła – niska pojemność akumulatorów czyni okręt nieprzydatnym bojowo. Baterie przy maksymalnej prędkości rozładowywały się już po 5 milach (15 minutach).