Jerzy Tadeusz Przeździecki (ur. 8 kwietnia 1927 w Sosnowcu, zm. 11 grudnia 2020 w Warszawie) – polski prozaik, autor sztuk scenicznych, utworów dla młodzieży oraz scenarzysta filmowy.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana, inżyniera, profesora Szkoły Górniczej w Dąbrowie Górniczej, i Marii z Szeligowskich, urzędniczki. W okresie okupacji niemieckiej, w 1940 roku przebywał w niemieckich obozach repatriacyjnych w Żurawicy i Pabianicach. Następnie mieszkał w Sosnowcu, Jeleśni i pracował jako sprzedawca, ślusarz, górnik. Zatrzymany przez Niemców, został wysłany do pracy w kopalni „Milowice”. W latach 1942–1944 uczęszczał na tajne kursy z literatury i języka angielskiego zorganizowane w mieszczącym się przy kopalni Stalagu VIII B. Od roku 1943 działał w konspiracji jako żołnierz Armii Krajowej pseudonim „Witold”Barbara Marzęcka, Polscy pisarze i badacze literatury XX i XXI wieku - Przeździecki Jerzy [dostęp 2025-05-25]., otrzymał stopień porucznika.
Po wojnie uczył się w szkole średniej w Bytomiu, a od 1945/46 w Gimnazjum i Liceum dla Pracujących w Pruszkowie. W latach 1945–1946 współtworzył AK – akademicki „Teatr na Wiśle” w Warszawie i od okresu swojego uczestnictwa w owym wiślanym – teatralnym „rejsie” (Warszawa – Gdańsk – Gdynia), opisanym w powieści swego autorstwa pt. „Znak życia” pracował dla teatru.