Łajany nie mógł do czasu spełnienia zobowiązania przeciwstawiać się w żaden sposób lżeniu swojej czci. Łajanie było, zwłaszcza w stanie rycerskim, znaczącą formą umocnienia zobowiązania ze względu na przywiązywanie znaczenia dla czci. Wagę łajania, wskazując jednocześnie na zwroty uważane za łajające, pokazuje ówczesne prawo, np. Statuty Kazimierza Wielkiego traktowały nieuprawnione łajanie na równi z zabójstwem.O łajaniu albo sromoczeniu Wszelka nieczystość i szkarada mowy do swarów lud przywodzi. Przeto tacy, którzy języka nie strzegą od dobrych ludzi mają być oddaleni. Gdyby ktoś języka nie pohamował, a szlachcic szlachcica, równy równego łajałby, nazywając, „kurwy synem”, chcemy by jeśli tego natychmiast nie odwoła albo nie dowiedzie prawdy swych słów, za takie sromoczenie zapłacił karę sześćdziesięciu grzywien – tak jakby zabił. (Statuty Kazimierza Wielkiego)
Łajanie jako forma umocnienia umowy zanikło w drugiej połowie XVI w. wraz z ostatecznym przesunięciem odpowiedzialności za zobowiązania z osoby dłużnika na jego majątek.
Zobacz też Załoga
Przypisy
Bibliografia Juliusz Bardach, Historia państwa i prawa Polski. Tom I do połowy XV wieku, PWN, Warszawa 1964 Zdzisław Kaczmarczyk, Bogusław Leśnodorski, Historia państwa i prawa Polski od połowy XV w. do r. 1795, PWN, Warszawa 1957
Kategoria:Prawo prywatne Polski przedrozbiorowej