6 czerwca 1970 został prekonizowany biskupem pomocniczym Administracji Apostolskiej Śląska Opolskiego ze stolicą tytularną Ala Miliaria. Święcenia biskupie otrzymał 5 lipca 1970 w prokatedrze Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu. Udzielił mu ich biskup Franciszek Jop, administrator apostolski „ad nutum Sanctae Sedis” w Opolu, któremu asystowali Ignacy Tokarczuk, biskup diecezjalny przemyski, biskup Jan Nowicki, administrator apostolski w Lubaczowie, i Wacław Wycisk, biskup pomocniczy opolski. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Fiat voluntas Tua” (Bądź wola Twoja). W latach 1970–1989 sprawował urząd wikariusza generalnego. W kurii biskupiej zajmował się sprawami duszpasterstwa ludzi pracy i rolników oraz kwestiami wydawniczymi, pod jego kuratelą znajdował się nyski rejon duszpasterski. Z ramienia kurii kontaktował się z przedstawicielami władzy państwowej. Od września 1980 był kapelanem „Solidarności”, w stanie wojennym odprawiał nabożeństwa w intencji ojczyzny i Jana Pawła II, występował do władz wojewódzkich w obronie represjonowanych, był współzałożycielem komitetu pomocy internowanym przy kurii opolskiej. 2 września 1989 została przyjęta jego rezygnacja z obowiązków biskupa pomocniczego diecezji opolskiej.