Wojny szwedzko-nowogrodzkie – Republika Nowogrodzka i średniowieczna Szwecja były zaangażowane w konflikty, których celem była kontrola nad Zatoką Fińską, stanowiącą część tzw. szlaku Waregów, terytorium o żywotnym znaczeniu dla Ligi Hanzeatyckiej. Szwedzkie ataki przeciwko prawosławnej Rusi miały podtekst religijny, ale przed XIV wiekiem nie ma żadnych informacji o oficjalnych bullach papieskich wzywających do krucjaty.
Tło historyczne Konflikt miał swoje korzenie w czasach wikingów, kiedy Waregowie mieli swoją faktorię handlową w Starej Ładodze i kontrolowali bieg rzeki Newy. Slawizacja i chrystianizacja północnej Rusi obliczona była na zepsucie relacji pomiędzy wikingami a Nowogrodem Wielkim na przełomie XI wieku. Eiríkr Hákonarson najechał Starą Ładogę w 997 roku, a w ślad za nim jego brat Sveinn Hákonarson w 1105 roku. Po małżeństwie Jarosława I Mądrego z Ingegerdą szwedzką w 1019 roku, konflikt rozgorzał z powodu ustanowienia Starej Ładogi siedzibą jarla na obszarze wpływów Rusi Kijowskiej. Była ona rządzona przez Ragnvalda Ulfssona, ojca króla Stenkila.