Traktaty miały przynieść wieczny pokój dla regionu, ale okazały się tylko tymczasowym środkiem łagodzącym.
Już w 1328 roku Szwecja zachęcała osadników do zajmowania północnego wybrzeża Zatoki Botnickiej, która była określona w traktacie jako posiadłość NowogroduVahtola, Jouko. Tornionlaakson historia I. Birkarlit, 'pirkkalaiset'. Malungs boktryckeri AB. Malung, Sweden. 1991.. Kiedy Karelianie podnieśli rebelię przeciw Nowogrodowi w 1337 roku, król Magnus Eriksson wysłał swoje wojska dla ich poparcia i zdołał na krótko zająć fortecę w Korela. Następnego roku Nowogród obległ Wyborg, ale wkrótce zawarty został rozejm.
Po dziesięciu latach pokoju król poczuł się gotowy podjąć wrogie działania i zażądał od Nowogrodzian uznania władzy papieża. Według Pierwszej i Drugiej Kroniki Nowogrodzkiej, król zażądał, by Nowogrodzianie podjęli dysputę z jego „filozofami” (teologami katolickimi) i ten, kto by przegrał, przyjąłby religię zwycięzcy. Nowogrodzki arcybiskup Wasilij Kalika porozumiał się z posadnikiem i innymi członkami elity miasta i odpowiedział królowi, że ponieważ uzyskali chrzest z Konstantynopola, powinien wysłać filozofów tam na debatę z BizantyjczykamiArsenii Nikolaevich Nasonov, ed. Novgorodskaia pervaia letopis: starshego i mladshego izvodov, Moscow and Leningrad, 1950.