Po studiach powrócił do Opola, gdzie pełnił funkcję sekretarza przy ordynariuszu diecezji opolskiej bp. Franciszku Jopie. Jednocześnie wykładał w nyskim seminarium duchownym. W 1976 po śmierci biskupa był jednym z głównych organizatorów jego pogrzebu w katedrze opolskiejIbidem, s. 220..
W tym samym roku wyjechał na studia doktoranckie do Rzymu do Papieskiego Instytutu Liturgicznego św. Anzelma, gdzie obronił w 1980 pracę doktorską z zakresu liturgiki napisaną pod kierunkiem niemieckiego teologa prof. Burgharda Neunheusera poświęcona recepcji odnowy liturgicznej Kościoła po II Soborze Watykańskim.
Po powrocie do kraju zajął się tworzeniem Instytutu Teologiczno-Pastoralnego – filii KUL-u w Opolu z polecenia bp. Alfonsa Nossola. Pełnił funkcje jej dyrektora przez 14 lat aż do przekształcenia jej w Wydział Teologiczny UO. Działał na rzecz powołania Uniwersytetu Opolskiego, redagował dokumenty, opracował potrzebne ekspertyzy. W 1993 uzyskał stopień doktora habilitowanego w zakresie nauk teologicznych o specjalności nauki teologiczne na podstawie rozprawy: Liturgia katedry wrocławskiej według przedtrydenckiego – Liber Ordinarius z 1563 roku (Opole, Archiwum Diecezjalne, rkps nr M1).