Zmiana ustroju Rady Państwa nastąpiła dopiero w 1873. Premier Adolf von Auersperg doprowadził do wprowadzenia bezpośrednich wyborów do Izby Poselskiej (m.in. z powodu niewysyłania nań delegatów przez czeski sejm krajowy, domagający się przyznania Czechom w ramach monarchii statusu podobnego Węgrom). Jej przedstawiciele odtąd nie mieli być powoływani przez sejmy krajowe spośród ich członków, a wybierani w wyborach bezpośrednich na sześcioletnie kadencje. Jednak prawo wyborcze pozostało analogiczne, jak w dotychczasowych wyborach do sejmów krajowych – czynne prawo wyborcze przysługiwało jedynie części społeczeństwa (i to stosunkowo niewielkiej), podzielonej na cztery kurie o różnej sile głosu (liczba posłów wybieranych w poszczególnych kuriach nie była uzależniona od ilości wyborców do niej należących): I kuria: wielka własność ziemska (arystokracja i ziemianie) – 85 posłów, przy ok. 5-6 tys. wyborców II kuria: izby przemysłowo-handlowe (przemysłowcy i kupcy) – 21 posłów, przy ok. 500-600 wyborcach III kuria: miasta (zamożne mieszczaństwo, inteligencja, urzędnicy) – 118 posłów, przy ok. 400 tys. wyborców IV kuria: reszta gmin (zamożniejsi mieszkańcy miasteczek i wsi) – 129 posłów, przy ok.