Wiktorem Kuszczem był wydawcą wojskowego pisma naukowego „Tabor”. Po przewrocie majowym 1926 żołnierze ukraińscy otrzymali paszporty i status uchodźców politycznych.
Był członkiem nadzwyczajnym Wojskowego Klubu Samochodowego i Motocyklowego. Współpracował z Wojskowym Biurem Historycznym, Wojskowym Instytutem Naukowo-Wydawniczym, Instytutem Badania Najnowszej Historii Polski, publikował w Bellonie i Przeglądzie Wojskowym. W 1933 opublikował pracę Wojna ukraińsko-rosyjska 1920 roku w dokumentach.
Był autorem 80 haseł w Encyklopedii Wojskowej (1934–1939)Członek kolegium redakcyjnego- biogramy i problematyka ukraińska.. W 1928 zastąpił gen. Wiktora Kuszcza na stanowisku szefa tajnego sztabu Armii URL przy Sztabie Głównym Wojska Polskiego, który miał zorganizować armię ukraińską u boku Wojska Polskiego w przypadku agresji ZSRR na Polskę i pozostawał nim do 1939 r.Robert Potocki Idea restytucji Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920–1939), Lublin 1999, Rozdział IX – Projekt Ukraina.Zobacz też Jan Jacek Bruski Między prometeizmem a Realpolitik. II Rzeczpospolita wobec Ukrainy Sowieckiej 1921–1926, Kraków 2010, Wyd. Uniwersytet Jagielloński, , s. 338–341. Został wówczas sporządzony, w porozumieniu z polskim Sztabem Głównym, plan mobilizacyjny wojska ukraińskiego, w oparciu o emigrantów i Ukraińców zamieszkałych w Rzeczypospolitej.